‘Elk label herinnert ons eraan dat de impact van femicide verder reikt dan één leven.’
Dit werk verbeeldt een periode van één jaar waarin levens door femicide zijn beëindigd. Het ontstond vanuit de behoefte om stil te staan bij de menselijke impact van dit geweld en om zichtbaar te maken wat vaak verborgen blijft achter cijfers en nieuwsberichten.
Kwetsbare materialen als textiel, gips, draad en kralen vormen de basis van het werk. Hun fragiliteit wordt versterkt door het gebruik van (gescheurd) kant, een materiaal dat van oudsher verbonden is met vrouwelijkheid.
Het textiel is opgebouwd uit overlappende fragmenten. In het werk is textiel verwerkt dat dateert vanaf 1880, waardoor meerdere generaties vrouwen (voormoeders) symbolisch aanwezig zijn.
Het werk nodigt uit tot verstilling en reflectie, en maakt de langdurige, generatie-overstijgende impact van femicide voelbaar.
‘Sometimes you need the silence of animals to recover from the noise of humans.’
Silent Animal is een groot textielwezen, ontstaan vanuit de behoefte aan stilte. In een wereld van prikkels, woorden en meningen, biedt dit dier een tegenstem – of beter gezegd: een aanwezigheid zonder stem. Het is een stilte waarin ruimte ontstaat voor adem en voor innerlijk luisteren.
Het dier zelf is fictief en onbenoemd – het hoeft niet herkend te worden, want het representeert geen specifieke soort. Het is een reminder dat stilte niet alleen buiten ons, maar juist ook in onszelf te vinden is.
Silent Animal nodigt uit tot nabijheid. Tot vertragen. Tot ervaren in plaats van verklaren. Het is een sculptuur die geen antwoorden geeft, maar wel een plek schept waar het lawaai even verstomt.
‘In het ongemak schuilt groei’
Dit werk onderzoekt groei vanuit oncomfortabel zijn. Het vertrekpunt is het moment waarop het vertrouwde niet langer past en verandering onvermijdelijk wordt. Ongemak wordt daarbij niet gezien als iets dat vermeden moet worden, maar als een noodzakelijke fase in een proces van ontwikkeling.
De kreeft vormt het centrale beeld in dit werk. Als dier moet hij zijn beschermende pantser afwerpen om verder te kunnen groeien. In die tussenfase is hij tijdelijk onbeschermd en kwetsbaar. Deze natuurlijke cyclus staat symbool voor de menselijke ervaring: ontwikkeling vraagt om het loslaten van oude zekerheden en het toelaten van onzekerheid.
“Overtuigingen die leiden, gedachten die beperken”
Een denkbeeld is meer dan een gedachte of een beeld in het hoofd. Het is een kader dat ons zien, voelen en handelen kan sturen. Politieke overtuigingen, religieuze dogma’s, ideologieën. Denkbeelden die orde pretenderen, maar ook blind maken, starheid veroorzaken en beperkingen oplegt.
In dit werk wordt het spanningsveld tussen vrijheid en beperking zichtbaar. Denkbeelden bieden houvast en identiteit, maar kunnen ook verstikking veroorzaken.
Deze werken nodigen uit om na te denken over hoe denkbeelden ons leven vormen. Ze laten zien hoe ze zichtbaar worden in symbolen, rituelen en keuzes en dat overtuigingen zich kunnen vastzetten in iemands leven.
‘Behind the words is silence’
Een mond zweeft aan de muur, felrood en open, als een waarschuwingsbord.
Uit die mond hangt een eindeloze strook stof, bedrukt met het eeuwige: blablabla.
Woorden stromen eruit zonder richting, zonder stilte ertussen.
Het is geen gesprek, het is geluid – echo’s zonder luisteren.
Iedere letter is een druppel ruis in een overvol meer van meningen en adviezen.
Er is geen ruimte meer voor stilte, alleen voor volume.
De lippen lachen niet, ze verkondigen.
Wat gezegd wordt, vervaagt zodra het klinkt.
Taal is hier geen brug, maar een muur van tekst.
De mond is een masker, en de strook een spoor van woorden zonder inhoud.
Onder de oppervlakte blijft de stilte verborgen, onhoorbaar maar aanwezig.
De mens lijkt bang voor de stilte.
De mens lijkt immuun voor echt luisteren.
Luisteren met aandacht zonder gelijk te hoeven antwoorden.
Wie luistert werkelijk nog, in dit landschap van luidheid?
Drie totems staan als wachters bij elkaar, elk met een eigen ziel en verhaal.
Genesis is de oertoetser – opgebouwd uit hout, draad en leer, alsof het het begin van
alles vasthoudt.
Zijn vormen zijn rauw, levendig maar ook speels.
Salva straalt als een stille belofte; metaal en hout versmelten tot een symbool van
bescherming en overgave.
Het heeft iets heiligs, iets dat je uitnodigt om stil te staan.
Last Supper is ingetogen en ritmisch opgebouwd, als een herinnering aan
samenkomst en afscheid. Aan iets dat is geweest en een nieuwe tijd die aanbreekt.
Samen vormen de drie een ritueel: van oorsprong, via verlossing, naar reflectie.
Ze zijn niet luid, maar juist in hun stilte klinken ze krachtig.
Wie goed kijkt, ontdekt in elk detail een stukje van zichzelf.
Deze minimalistische werken zijn overwegend wit van kleur en roepen een gevoel van stilte en eenvoud op.
De lichte, sleetse plekken in het doek — en de zichtbare structuur van de stof of ander materiaal — geven een gevoel van vergankelijkheid. Het lijkt bijna alsof de tijd zelf door het werk heen geademd heeft.
De subtiele esthetiek doet denken aan Japanse wabi-sabi, waar schoonheid schuilt in imperfectie, eenvoud en het vergankelijke.
Miranda maakt ook sieraden, tassen en kleding die je als kunst kunt dragen. Door met textiel, leer en kralen te werken, ontstaan unieke accessoires met karakter. Elk materiaal heeft al een verhaal, dat zij nieuw leven geeft en meegeeft aan jou als nieuwe drager. Zo krijgen haar ontwerpen een tweede leven en gaan ze samen met jou op een nieuw avontuur.
Het werk ontstaat doordat Miranda verzamelt. Vanuit het verzamelen ontstaan ideeën.
Miranda ziet in alle materialen mogelijkheden. Het materiaal heeft al een geschiedenis en in haar handen begint er een nieuw verhaal, terwijl het oude bewaard blijft.
Het combineren en stapelen van materialen, lagen creëren, is wat zij graag doet, of het nu om textiel, papier of andere materialen gaat. Miranda is in
staat om materialen zo te combineren dat het een vorm krijgt die typerend is voor haar werk. Zij is in staat om met meerdere materialen te werken, deze
op zichzelf te laten staan of samen te voegen, maar er ontstaat altijd werk met een duidelijk handschrift.
In dit werk heeft Miranda de grenzen tussen afwezigheid en aanwezigheid onderzocht. Tussen het lichaam en haar herinnering. Het textiel fungeert als huid – een drager van verhalen, littekens en tijd. Wat op het eerste gezicht een vergaan gewaad lijkt, is in feite een stille getuige van menselijke ervaring: van leven, overleven, verlies, veerkracht, herstel, hechten, loslaten en de keuzes die je als mens maakt.
De rafels, verkleuringen en reparaties zijn bewust zichtbaar gelaten of toegevoegd. Zo vormen ze een visueel dagboek van sporen, als littekens die niet verborgen maar getoond worden – kwetsbaarheid als kracht. Littekens die heling in zich dragen.
Miranda werkt graag met grondtonen. Zij weet deze zo te combineren dat het
verweerde textiel, de subtiele contrasten in combinatie met andere materialen een
gevoel van geschiedenis en authenticiteit in elke ruimte brengt. Het is de combinatie
van vergankelijkheid en schoonheid. De oorsprong in grondtonen
‘Ieder gezicht vertelt een verhaal’
Elk gezicht is uniek, opgebouwd uit verschillende materialen zoals draad, inkt, verf, houtskool.
De variatie in lijnen, vormen, kleuren en texturen geeft ieder portret een eigen karakter en uitstraling.
Kijk en wat je ziet wordt gevormd door je eigen ervaringen en perspectief.
‘Over herinnering en overleving’
In een ruimte waar de tijd lijkt te schuren, ontvouwt zich Zielehuid: een gelaagd werk van doorleefd textiel, visleer, metaal en rafels. Elk materiaal draagt sporen van wat is geweest – als huidlagen die men niet aflegt, maar blijft dragen, zielelevens lang.
Het werk is geen reconstructie van wat verloren is gegaan, maar het roept beelden, herinneringen en gevoelens op van wat de ziel in zich heeft geborgen. Het werk vraagt om te dwalen tussen de verhalen, de herinneringen die jouw zielehuid in zich heeft. Misschien herken je iets. Misschien verlies je iets. Misschien laat je een stukje van je eigen zielehuid achter
In deze reeks sculpturen worden gevonden materialen — hout, takken,
metaalfragmenten en textiel — samengebracht in assemblages. Het is een
combinatie van ruwe structuren met zachte lijnen, zwaarte met lichtheid. Elk werk
heeft evenwicht, verval en verstilling in zich.
Als toeschouwer word je uitgenodigd om de schoonheid van natuurlijke vormen en
de verwering van materialen te zien.
Niets is perfect. Alles is tijdelijk. En juist daarin schuilt de schoonheid.
Een eenvoudig, maar krachtig beeld van een huis.
De dikke zwarte lijnen vormen muren, een deur, misschien zelfs een raam.
Bovenaan gloeit een rood vlak als een hart, alsof het huis klopt van warmte.
Dit is niet zomaar een huis; dit is het huis van mijn zoon.
Elke lijn ademt bescherming, elke vlek een herinnering.
Het rood bovenin is de plek waar liefde woont, waar het leven begint en thuiskomt.
Rondom lijkt het leeg, maar juist die leegte laat ruimte voor groei.
De vormen zijn niet perfect — net als het leven zelf.
Maar in dat onvolmaakte schuilt iets puurs: verbondenheid.
Want daar, in dat huis, is liefde geen woord, maar een aanwezigheid.
